03.02.2010 23:17:38 / limma

Leitin mikla

Bjallan glumdi um allt. "Vilma, þjófavarnarkerfið fór á niðri!", hrópaði líffræðingurinn frá kaffistofunni. "Hlauptu þá niður að slökkva á því...", kallaði ég á móti og trítlaði fram á kaffistofuna: "Ég finn númerið að hringja í . . .". Ég horfði á eftir líffræðingnum fara fram á gang og niður stigann.   Hann kom örstuttu seinn, ráðvilltu á svip. Eitthvað skrítið við þjófavarnarkerfið.

Ég fór fram á gang líka. Viðvörunarbjöllurnar hljómuðu hátt. Glumdu um allt. Við vorum búin að reyna að taka þjófavörnina af öllu húsinu.   Allt kom fyrir ekki. Við lögðum af stað niður stigann.   Hljóðið viirtist ekkert hækka. Hmmm. Við vorurm nýbúin að þvælast um á fyrstu hæðinni að sækja skyr í kvöldmatinn svo það hljómaði rökrétt að kerfið þar hefði farið í fýlu við okkur. En þetta virtist ekki eiga uppruna sinn niðri. Skyndihugmynd fékk mig til að leggja af stað uppá þriðju hæð.   Líffræðingurinn elti mig.

Mikið rétt. Eini staðurinn þar sem við gátum ekki slökkt á bjöllunni. Jebb, hávaðinn kom lögfræðingunum. Við kíktum inn en ekkert að sjá. Ekkert annað að gera en að bíða eftir að einhver annar mætti á staðinn til að slökkva. Við trítluðum aftur niður að maula á fábreytta kvöldmatnum.

Þetta var alveg týpískt fyrir daginn í dag. Dagurinn í dag einkenndist af leit. Leit að réttu kostnaðarverði. Leit að áfengisgjöldum.   Leit að þremur krónum sem týndust á reikningi. Leit að lausnum. Leit að barnapössun.   Leit að nesti. Leit að uppruna þjófavarnarinnar.   Leit að skjámyndum. Leit að fundarherbergjum. Leit að mat. Umfram allt leit að geðheilsunni . . .

» 1 hafa sagt sína skoðun

02.02.2010 22:50:37 / limma

Er ég hvað?

Hún las brostinni röddu án allrar áherslu þurran og langan texta. Við reyndum að hlusta. En hún les meira og meira og meira... og röddin í henni er svo leiðinleg, svo vélræn og áherslulaus. Við berjumst við að halda athygli og notum öll trikk sem okkur detta í hug. Allt kemur fyrir ekki, áður en við vitum af erum við farin að hata konuna sem les endalausan textann á netnámskeiðunum sem við erum að taka.

Og ekki nóg með að við fáum hroll við að heyra í henni heldur þurfum við að vanda okkur við að nota falleg orð um hana. Aumingja konan getur ekkert að þessu gert . . . en hún er bara afspyrnu leiðinleg.

Og af því að við fáum stundum nóg af henni og hreitum einhverju í hana fór ég að veita því athygli að við notum oft á tíðum kvenkyns dýraorð í niðrandi eða leiðinlegri merkingu um konu. Mér detta ekki eins mörg orð um karlmenn... Líffræðingnum ekki heldur þegar ég ræddi þetta við hann. Kannski ekki að marka okkur, rugluð eftir að hafa hlustað allt of lengi á konuna með brostnu röddina.

"Þú ert meri!", tístir lífræðingurinn í æfingarham og hlær. Heldur svo áfram: "Álka". Og ef maður spáir í það þá er merkilegt hvernig hægt er að tengja öll þessi orð á þennan hátt. Álka er ekki jákvætt orð, en ekki svo slæmt. Það vill engin kona vera kölluð gylta eða meri. Tík er nú með því verra sem hægt er að nota. Hauslaus hæna. Algjör ugla. Rotta. Að vera læða er svolítið vafasamt. Gömul geit. Belja. Kráka. Það jákvæðasta sem mér dettur í hug er að vera kölluð gimbur... en það er samt á mörkunum.

Það sem pompar í kollinn á mér fyrir karlmennina er að vera refur í viðskiptum, það er neitkvætt. Að vera boli, stór og mikill. Monthani kannski. Algjör þorskur.

Hvers eiga aumingja dýrin að gjalda? Og skyldi vera skammarorð hjá dýrunum að vera alveg eins og maður? Segir ein kýr við aðra: "Bévítans konan þín!" í niðrandi tón? Ja, ég bara spyr...

» 1 hafa sagt sína skoðun

01.02.2010 22:47:21 / limma

Draumur dísarinnar

Ég steig inn í rökkvað herbergið. Ljúf tónlist ómaði og ég fann hvernig spennan jókst. Þetta var eitthvað séstakt. Eitthvað alveg sérstakt. Venjulega var þetta herbergi uppljómað, hvítir veggir og gler í bland. Hvítt og ópersónulegt. Hvítt og uppljómað. Og tónlist? Hér er aldrei tónlist.

Ég fann það alveg frá kjarnanum að þessi dagur yrði ógleymanlegur. Að ég myndi sennilega aldrei komast yfir hann. Svo örlítið hikandi gekk ég á vit ævintýranna. Steig inní töfraheiminn, myrkvaðann og fullan af tónlist. Já, matsalurinn var greinilega ævintýraveröld í dag. En hver ævintýrin yrðu var ekki enn alveg ljóst.

Hjartað nærri stöðvaðist þegar ég gekk fyrir hornið í matsal. Í alvörunni? Ég barðist við þá tilfinningu að nudda augun. Þetta var eiginlega of ótrúlegt til að vera satt. Eiginlega bara lygilegt. Í stað þess að nudda augun blikkaði ég þeim nokkrum sinnum, gaf sjálfri mér augnablik til að vera viss um að ég sæi rétt.

Jú, mikið rétt! Þarna stóðu þeir. Tveir ótrúlega sprækir strákar, berir að ofan umvafðir perlufestum. "Má bjóða þér súkkulaði?", sagði annar seiðandi röddu. "Hvert er númið þitt, ég slæ það inn fyrir þig", andvarpaði hinn. Ég fékk óvæntan svima og þjáðist af alvarlegum valkvíða. Hjá hvorum ætti ég nú að fá mér konfekt mola? Maður vill ekki gera uppá milli svona almennilegra ungra manna. Nei, maður vill veita þeim báðum akkúrat sömu athygli.

Með öran hjartslátt og gleði í huga trítlaði ég að lokum fram hjá hálfnöktu drengjunum, í sætið mitt til að japla á núðlunum sem voru kannski dálítið litlausar eftir uppákomuna við innganginn. Og má ég bara segja... ég myndi glöð hafa BONG á hverjum degi ef það er alltaf svona . . .

» 3 hafa sagt sína skoðun

31.01.2010 23:10:56 / limma

Með fullan haus

Við erum búin að lesa og lesa, hlusta og hlusta, góna og góna... Jebb, ég og líffræðingurinn erum búin að sitja sveitt við að læra alla helgina. Og enn er nóg eftir af efni. Veit ekki hverjum datt í hug að fara í próf á gamals aldri. Í alvörunni.

En við höfum enn fjóra daga til að klára efnið. Verðum heldur betur að taka okkur á ef það á að hafast. Einmitt. Helgin fór öll í að rembast við að læra. Og reyndar erum við að læra helling af nýjum hlutum og erum alveg yfir okkur spennt. Ja, eins spennt og hægt er að vera yfir afhendingardögum, tiltektum, skráningum, kostnaðarverði, bókunum í fjárhag og ég veit ekki hverju.

Tókum samt smá pásu í dag til að horfa á handboltaleikinn. Jebb, ég gaf eftir og samþykkti hlé á náminu. Sat svo, líffræðingnum til samlætis, og góndi á þáttinn. Nei, maður á ekki að segja þáttinn.. maður á að segja leikinn. Lærði líka að maður má ekki telja muninn á milli liðanna í stigum. Maður á að telja það í mörkum. Svo lærði ég fullt um það hvar kallarnir mega stíga og hvar ekki. Af hverju er brotalína á gólfinu. Og svo lærði ég pínulítið um ruðning, leiktöf víti og eitthvað fleira. Notaði semsagt hléið frá námskeiðunum til að læra eitthvað um handboltann.

Líffræðingurinn fær stig fyrir alla þolinmæðina. Sitja og útskýra allskonar smá atriði. Sitja og útskýra af hverju var dæmt svona eða hinsegin. Útskýra hvað var að gerast á skjánum. Svona á milli þess sem hann öskraði eða hoppaði upp og niður...

Hver veit, kannski verð ég aðdáandi handboltaliðsins númer eitt... neeee annars, held ekki.

» 4 hafa sagt sína skoðun

30.01.2010 23:07:09 / limma

Quiz og handbolti

Við erum alveg búin að finna okkur nýtt áhugamál... eða kannski ætti ég frekar að kalla þetta skemmtun. Jebb, við erum nokkur sem erum að "tapa" okkur yfir quiz-um þessa dagana. Héldum því í hóp á föstudagskvöldið á bar í þeim tilgangi að taka þátt í æsispennandi 80's quiz. Við skiptum okkur í tvö lið og biðum spennt eftir spurningunum. Nokkuð viss um að við myndum slá í gegn enda vorum við uppá okkar "besta" á þessum tíma.

Right! Komumst fljótt að því að við vorum engir sérfræðingar. Engir. Rétt skriðum yfir helming réttra svara. Rétt svo. Þeir sem unnu skiluðu bara 3 röngum svörum. Í skömm okkar snérum við þessu uppí að vorkenna vinningshöfunum, sem voru 3 menn eitthvað aðeins eldri en við... mætti kannski kalla þá miðaldra. Sko, aumingja þeir... Ef maður tekur þátt í 80's quiz og nær að svara 27 af 30 spurningum rétt þá er eitthvað að. Alveg klárt að þeir hafa bara stöðvast í þroska á árunum 1980 - 1990... og að þeir lifa í fortíðinni. Annars erum við ákeðin í að mæta aftur... halda áfram að skemmta okkur í spurningarkeppni á skrítnum hverfisbar í hverfi sem flest okkar eiga ekki heima í.

"Ég veit að þú horfis á þetta...", sagði kennarinn í ákveðnum tón í dag þegar ég talaði við hana í síma. Henni finnst eitthvað ótrúlegt við það að ég hafi ekki séð neinn handboltaleik í þessari keppni sem er í gangi núna... það er líka eitthvað gruggugt við það að ég hafi ekki séð neitt af júróvision undankeppnislögunum. Ég hló og neitaði. Neibb, ekkert séð af handboltanum. Neibb, ekkert séð af júróvision. Og líður bara svona ljómandi vel með það.

Vinir mínir virðast hafa miklar áhyggjur af þessu og er sífellt að bjóða mér að horfa með þeim. Nei, takk. En annars komst ég að einu í dag sem fékk mig til að sjá handboltann í nýju ljósi. Þarna var ég að trúa öllum sem sögðu að þetta væri ægilega karlmannlegt sport. Stórir strákar í slag um bolta. Ofsa matsjó. Hlegið að mér þegar ég sagði að mér finndist þetta bara kjánalegir fullorðnir karlmenn í barnaleik. Nei, þetta er svona kjarni karlmennskunnar. Jebb. Það er mér sagt.

Þess vegna kom það skemmtilega á óvart í dag þegar ég sá að þetta er svolítið svona mjúk íþrótt. Fordómalaus og krúttleg. Jebb. Ég var nefnilega að lesa fréttirnir í dag og rak augun í svona það sem mér fannst svona mannlega hliðin og eitthvað sem sýnir að handbolti er nú bara ekki eins matsjó og allir segja. Já, það kom skemmtilega á óvart að leikurinn í dag var dæmdur af parinu, Lars og Per. Svo krúttlegt að par geti verið saman í því að leika sér við að dæma handboltaleik og svo eru þeir kallaði dómarapar... Sé þá alveg fyrir mér að senda hvorum öðrum fingurkossa þvert yfir völlinn. Laumast til að stela kossi bak við markið. Kannski hægt að segja að það sé fjölskylduvænt að dæma handboltaleik... eitthvað svona rómó til að gera með ástinni sinni... ohhhhh... svo sætt....

» 3 hafa sagt sína skoðun

27.01.2010 22:11:10 / limma

Stjörnuskoðun

Klukkan var að verða níu um kvöld. Ég beið spennt. Ég leit út fyrir og fann vonbrigðin hellast yfir. Veðurspáin var ekki alveg að halda. Neibb. Í stað þess að hafa kyrrt veður með engri úrkomu og léttskýjuðum himni var nú þoka, þéttskýjað og snjókoma.

Útprentað stjörnukort beið og nokkuð ljóst að það yrði ekki notað þetta kvöldið. Við vorum komin í sumarbústað í afslöppun. Ég, Rebbý, prinsinn og stjörnukíkirinn. Plan helgarinnar var að liggja í heita pottinum, horfa á konumyndir, sofa og horfa á stjörnurnar.

Stjörnurnar voru slegnar úr leik fyrsta kvöldið en potturinn kom í staðinn sterkur inn. Það er eitthvað svo töfrandi við það að liggja seint að kvöldi í heitum potti á meðan það snjóar. Og þetta var svona ekta bíómyndasnjór. Risastór og létt snjókorn sem féllu hægt og rólega til jarðar. Allt var hvítt í kringum okkur. Potturinn notalegur, félagsskapurinn frábær.

Ég held að ég sé að verða sumarbústaðaóð. Ég bara elska að komast aðeins úr bænum. Slaka á. Það varð reyndar ekki eins mikið úr svefni og til stóð. Bíómyndirnar stóðu ekki alveg undir vonum. Tókum að okkur að skoða bíómyndir sem eru tilnefndar til óskarsverðlauna. Drama. Það er málið í ár. Langar, hægar og draaaaamatískar bíómyndir. Hægar. Dramatískar. Fundum nú samt eins og eina eða tvær brilliant myndir.

Nú er bara að spá í hvenær gefst tækifæri til að kíkja aftur í bústað... og kannski fleiri í sumar... hver veit..

» 1 hafa sagt sína skoðun

26.01.2010 21:49:48 / limma

Kannski finn ég draumaprinsinn . . .

Ahhh. Draumaprins. Það er eitthvað svo hlýlegt að geta hallað sér í huganum upp draumaprinsinum og spunnið svolítið spennandi ævintýri um hann. Ekkert að því. Ég held að allar stelpur hafi á einhverjum tímapunkti átt sér draumaprins... líka þær sem þora ekki að viðurkenna að draumaprinsinn fylgir þeim alltaf í kollinum.

Þegar ég var unglingur og var að stíga mín fyrstu skref á draumaprinsabrautinni málaði ég hann skýrum litum. Hann var ljóslifandi í huga mér. Hann var dökkhærður, með olífulitaða húð, stór brún augu, augnhár sem voru löng og þétt. Frekar grannvaxinn og ekkert svakalega hár í loftinu. Og auðvitað með bros til að deyja fyrir. Ok, kannski ekkert svakalega karlmannalegur... en ekki gleyma því að ég var líka voða ung og fannst allir komnir að tvítugu ógeðslega gamlir og fráhrindandi.

Svo varð ég aðeins eldri (ég ætla ekki að segja að ég hafi orðið stærri því að ég er nú ekkert að skaga hátt uppí loft sko) og ímynd draumaprinsins breyttist aðeins. Hann fékk til að mynda hrokkið hár. Ohhh, það sem ég gat látið mig dreyma um hrokkið hár. Hann var enn dökkhærður með brún augu og allt það... en varð aðeins herðabreiðari og einstaka hár á bringunni var ekki lengur alveg eins fráhrindandi. Gott ef hann hafði ekki eins og fjögur hár á bringunni í einstaka dagdraumum.

Einhvern veginn voru drengirnir sem náðu athygli minni aldrei alveg að uppfylla staðalinn yfir draumaprinsinn. Skítt með það. Nú svo varð ég eldri og þroskaðist ( ja, það má kalla það það). Smá saman fór myndin af draumaprinsinum að verða óljósari. Hárið fór að lýsast. Augun skiptu ekki lengur máli. Skítt með hvernig brosið var... bara ef hann hefði tennur. Tíminn leið og myndin hélt áfram að breytast. Á endanum stóð lítið eftir nema karlmaður með hrokkið hár, skítt með litinn á því, skítt með bringuhár, skítt með augnlit. Á endanum minnkuðu kröfurnar á því að hann hefði hrokkið hár... bara ef hann hefði eitthvað hár. Svo náði ég virðulegri aldri og komst að því að hár skiptir svo sem engu máli heldur.

Ok, eftir stendur að draumaprinsinn er ... uhhh ... mjög óljós hugmynd um karlmann sem hleypur ekki í burtu þegar ég tala við hann. Ekkert mjög hástemmt.

En nú er ég eiginlega komin með alveg nýja mynd í kollinn. Jebb. Draumaprinsinn minn er hýr. Og þá meina ég sko ekki kátur. Nei, draumaprinsinn minn er hommi. Og það ákvað ég svona svolítið útfrá steríótýpu og hugmyndum kvikmyndanna um homma... alveg óháð raunveruleikanum sko.

Sko, væri ekki frábært að fara að búa með samkynhneigðum manni. Einhverjum sem nennir að sinna heimilisstörfunum með mér. Einhverjum sem fer með út að versla og gefur góð ráð varðandi klæðaburð. Einhverjum sem hjálpar mér að laga hárið og snyrta mig áður en við förum útá lífið. Nú og svo væri nú ekki amalegt að hafa einhvern uppí rúmi til að kúra hjá. Og ég meina sko kúra. Skítt með kynlíf. Það er hvort sem er ofmetið! Nei, bara eiga góðan félaga... sem myndi auðvitað glaður kúra hjá mér, því ég er nú heit og mjúk eins og risastór bangsi!

Ég meina, hver þarf gagnkynhneigðan karlmann sem pissar úr fyrir á klósettinu, nennir ekki að þrífa, hefur engan áhuga á að elda, enn minni áhuga á að hjálpa mér að velja föt og getur alls ekki greitt á mér hárið eða hjálpað til við snyrtingu? Karlmann sem hangir í sófanum að horfa á fótbolta, fer útí bjór með strákunum á meðan ég þríf og heimtar svo kynlíf þegar hann kemur heim og ég dauðþreytt eftir að þrífa pissusletturnar! Nei, draumaprinsinn minn er samkynhneigður snyrtipinni, sköllóttur eða með hrokkið hár... I don't really care... með augu og vonandi einhverjar tennur. Ég geri nú ekki meiri kröfur en það.

» 2 hafa sagt sína skoðun

21.01.2010 18:01:42 / limma

Ahhhhh, hann er bestur...

Ég og heimasætan stynjum í kór af aðdáun. Það hnusar í sætukopi þar sem hann hálf liggur kæruleysislega sófanum. "Kommon!", æpir hann og sveiflar hendinni í átt að sjónvarinu. "Kommon! Þetta er ekki hægt... það er ekkert hægt að skjóta svona!" Sætukoppur hristir höfuðið í uppgjöf þegar ég og heimasætan sussum á hann. Það má ekki trufla. Það má ekki skemma.

Við sitjum límdar við skjáinn. Brosandi útað eyrum þegar vel gengur. Höldum fyrir munninn í angist þegar eitthvað skelfilegt gerist. Hoppum upp og niður í sætunum af spenningi þegar eitthvað spennandi gerist. Hlæjum og kinkum kolli þegar allt fer vel á endanum.

Já, Jónas er fluttur inn og við fáum ekki nóg af honum. Hann hoppar og skoppar um skjáinn í hlutverki Hróa Hattar. Skýtur örvum svo við ráðum okkur ekki fyrir hrifningu. Horfir á okkur eins og við séum bestar í heimi. Er fyndinn og gáskafullur. Þokkafullur og fallegur. Já, Jónas gerir ekkert rangt!

Sætukoppur er alls ekki sammála okkur. Hann deilir ekki hrifningunni. Kannski er hann pínu lítið afbrýðisamur. Hann andvarpar, fussar og sveiar. Bull og vitleysa. En við gefumst ekki upp. Nei, ó nei... eftir að heimasættan flutti heim marga marga diska með Jónasi er ekki aftur snúið... Jónas is here to stay!

» 4 hafa sagt sína skoðun

19.01.2010 23:17:04 / limma

My - stream . . .

Ég klappaði saman lófunum af gleði og sussaði svo á sessunauta mína. Susss. Uppáhaldslagið mitt. Reyndi að benda þeim á góða partana, flottu partana. Sessunautarnir gáfu nú ekki mikið fyrir það. Kvörtuðu eitthvað undir að það væri verið að spila geisladisinn í fjórða eða fimmta sinn... og ég ætti að vera svona agalega hamingjusöm í hvert sinn sem ýtt væri á "play".

Útfrá þessu spunnust einhverjar umræður. Við vorum stödd á litlum krúttlegum hverfispöbb, hugguleg stund sunduleits hóps. "Látið ekki svona", sagði ég og hló að einhverjum athugasemdum. Og hélt svo áfram: "Það er ekkert skrítið að vera svona hrifin af country... Ég er svona main-stream persóna".

Sessunautarnir skelltu uppúr... Jebb, þeim fannst þetta eitthvað fyndið komment hjá mér. Töldu upp eitthvað svona sem þeim fannst skera sig úr... og svo kom niðurstaðan. Já, einmitt ég er víst ekki "main-stream" heldur "my-stream". Svona manneskja sem fylgir ekki sama straum og allir hinir heldur bara sínum eigin straum.

Þeim mun meira sem ég hugsa um þetta... þeim mun ánægðari er ég. Hvað er eftirsóknarvert við að vera eins og hinir? Er ekki betra að vera bara fylginn sjálfum sér. Gera eins og mann langar? Eiga allskonar gæludýr, umgangast allskonar vini. Hlusta á country tónlist og allskonar öðruvísi tónlist sem kannski fellur ekki öllum að geði. Syngja útí búð. Ganga um í silfurlituðum moonboots með bleika prjónavetlinga, fjólubláa húfu og lítið sætt veski. Ég meina þarf maður endilega að klæða sig eins og allir hinir... Ég vil geta verið dramadrottning þegar mér hentar og prinsessa þegar það hentar. Já, ég er hæst ánægð með að vinum mínum finnist ég vera "my - stream" og vilji samt enn hanga með mér...

» 2 hafa sagt sína skoðun

17.01.2010 22:29:30 / limma

Þristurinn

Það getur reynst þreytandi að vera í fríi. Þreytandi að vera barnlaus. Þessi helgi var óvenju annasöm reyndar.

Við vorum fjögur saman á ferð, ákveðið öryggi að vera saman í hóp þegar maður þvælist um undiheimana. Já, við vorum á ferð um undirheima Árbæjar. Æsispennandi ferð þar sem við vorum leidd áfram af heimamanni. Eftir að hafa bögglast um undirheimana komum við að litlum bar.

"Þið vitið að það er quiz kvöld í kvöld..." sagði heimavanur maður á barnum og virti okkur fyrir sér með nokkurri furðu. Greinilega ekki oft sem það detta svona farfuglar þarna inn. En þarna vorum við mætt... hittum fimmta manninn á staðnum, fundum okkur sæti og tókum þátt í æsispennandi keppni. Við komumst nú reyndar ekki á verðlaunapall en vorum óþægilega nálægt því. Það var þó bót í máli að við unnum 5 bjóra sem við skiptum bróðurlega á milli okkar eftir að hafa bætt einum félaga við í hópinn.

Þessa helgi sem sagt prófuðum við í fyrsta sinn að taka þátt með innfæddum í svona spurningakeppni á bar... þessi kvöldstund á hverfsibarnum stendur eiginlega uppúr þessari helgi... og þó. Við prófuðum líka að fara að dansa á hálftómum skemmtistað í Kópavogi. Þar sýndum við einstaka takta og tókum óteljandi danspor. Svo var sparaður svefninn og mætt í morgunmat á Sushi stað. Eldaður dýrindiskvöldverður eftir kúnsarinnar reglum bara til að drífa sig að mæta á réttum tíma í partý til formannsins.

Partýið reyndist hið sögulegasta. Það skrítnasta var kannski að það var ekkert dansað... halló! Þessi hópur og ekkert dansað. Þarna bættum við okkur alls konar skemmtilegu fólki. Eftir uppákomur eins og mandarínur í brjóstahaldara, læsingu inná klósetti og fleiru skemmtulegi var brunað í miðbæinn til að... já... dansa!

Í dag var ferð til Keflavíkur og svo æsispennandi pókerkeppni hjá kattadómaranum. Flest okkar frekar þreytt eftir að hafa tekið kröftulega á því í twistinum... sem með pókerkeppninni breyttist í þrist!

Eftir situr þreyta... og kannski smá leti en í staðinn hafa bæst við ótrúlega skemmtilegar minningar og nokkur vinabönd verið styrkt...

» 1 hafa sagt sína skoðun

14.01.2010 23:40:25 / limma

Er ég svín?

Ég var að spá... í þarna þið vitið endurfæðingu sálarinnar. Hindúisma. Svona án þess að hafa legið yfir þessu... bara svona að spá. Sko erum við alveg viss um að það efsta stigið að fæðast mannlegur? Og hvernig í ósköpunum fá menn út að það sé verst að fæðast sem svín? Hafið þið séð svín? Þau virðast bara nokkuð hamingjusöm sko.

Segjum sem svo að ég myndi fæðast með snigill. Hvað þarf ég þá að gera til að komast uppá næsta skref? Hvernig öðlast snigill betra karma? Hvernig lætur hann gott af sér leiða? Og hvað kemur næst?

Og svo það sem er að valda mér heilabrotum... sko ef maður er búinn að bögglast í gegnum öll dýrin.. alveg frá svínum sko... búinn að láta gott af sér leiða á öllum stigum, færast hægt og rólega líf eftir líf uppá við og enda sem maður. Á ég þá ekki að vera orðin nokkuð vel þroskuð? Er það ekki? Af hverju eru menn þá svona óþroskaðir, grimmir, heimskir... ? Til hvers hafa bögglast þetta allt bara til að vera hrokafullur maður sem hagar sér heimskulega? Á maður ekki að vera með allt á hreinu? Skilja lífið? Vera í sátt við náttúruna? Nei, ég bara spyr...

En ok.... ég er líka einhvern veginn efinst að vera mannlegur sé það allra besta, eins og ég efast um að svín sé það lægsta. Erum við viss um að þetta sé efsta stigið? Lifið er bara alls ekki auðvelt eða einfalt. Gæti ekki bara verið að sæbjúga sé efsta stigið? Þið munið... áhyggjulaust líf á sjávarbotni? Það gerist ekki betra?

» 1 hafa sagt sína skoðun

10.01.2010 22:55:38 / limma

Á réttum stað í lífinu

Ég leit í kringum mig, hallaði mér svo uppað heimasætunni og hvíslaði: "Erum við örugglega í réttum sal?". Hún leit líka í kringum sig, mjög efins á svip. Teygði sig svo í töskuna sína og dró upp miðann. "Það stendur salur 3", svaraði hún en ég sá að hún var ekki alveg að trúa þessu heldur.

Sko, þarna vorum við mætt í bíó. Á teiknimynd. Disney teiknimynd. Reyndar klukkan rúmlega átta á sunnudegi og með ensku tali, en engu að síður teiknimynd. Eftir að hafa horft yfir salinn var ég orðin mjög efins að ég væri á réttum stað. Fyrir utan prinsinn virtust allir salnum vera yfir 18 ára aldrei. Flestir vel yfir tvítugu. Á barnamynd? Really? Ekki nóg með það (og nú hljóma ég dálítið fordómafull) þá var örugglega um helmingur bíógesta karlmenn. Ég meina, fara karlmenn saman í bíó á sunnudegi að horfa á Disney teiknimynd um frosk og prinsessu? Really?

Fyrir aftan okkur sátu tveir fullorðnir karlmenn sem töluðu mikið um Sherlock Holmes. Við hliðina á þeim voru aðrir tveir fullorðnir karlmenn niðursoknir í umræður um tónlist. Ég hallaði mér að heimasætunni og hvíslaði: "Þetta eru sko fullorðnir karlmenn!" Hún kinkaði kolli og skoðaði aftur miðann sinn. Okkur hætti alveg að lítast á þetta þegar um það bil 5 manneskjur um 25 ára settust fyrir framan okkur og töluðu líka um Sherlock Holmes. Enn bættust engin börn eða unglingar við. Mjög skrítið. Eftir smá samráð ákváðum við að sitja sem fastast í sætunum okkar og sjá bara hvaða mynd myndi birtast á tjaldinu.

Ljósin slökknuðu og við héldum niðrí okkur andanum. Teiknimyndin rann af stað, svo falleg og fyndin. Já, við vorum svo sannarlega á réttum stað. Og það sem betra var... það voru allir hinir líka. Ég er að segja ykkur það! Fullorðnir fara bara víst á teiknimyndir! Þetta var í annað skiptið sem við fórum á myndina, í fyrra skiptið fórum við á hana með íslensku tali og fyrr um dag. Við skemmtum okkur ljómandi vel í fyrra skiptið... en það nær samt ekki seinna skiptinu. Þetta var barasta upplifun. Allt þetta fullorðna fólk var sko ekki feimið við að sýna ánægju sína. Emjaði af hlátri, endurtók brandara... you name it. Heimasætan tók af skarið og söng upphátt með aðallaginu og við dilluðum okkur með. Hlógum upphátt með öllum hinum. Það var svoooooo gaman í bíó!

Eftir myndina gengu allir brosandi út. Tveir af mönnunum sem sátu fyrir aftan okkur voru að ræða um myndina, taka út tónlistarflutninginn, ræða um lögin og söngin og hvernig þetta hafði allt passað saman. Fyrir framan okkur trítlaði krúttlegt par með stjörnur í augum yfir myndinni. Jebb, við getum mælt með frosknum og prinsessunni... og mælum þá sérstaklega með ensku tali og seinustu sýningum

Best af öllu er þó að það átti ekki að sýna þessa mynd með ensku tali til að byrja með... en eftir að hafa fengið "tiltal" ákvað bíóhúsið að taka sig til og sýna nokkrar sýningar á ensku líka... frábært alveg hreint!

» 1 hafa sagt sína skoðun

10.01.2010 00:30:12 / limma

Við tökum þátt

Ég og kennarinn dúðuðum okkur og héldum af stað niður í bæ nokkuð snemma í dag. Það virtist allavega mjög snemmt fyrir fólk sem svaf til klukkan ellefu. Ég átti sko alveg skilið að sofa til ellefu... finnst mér... Var nefnilega að hanga úti fram á nótt með grillklúbbnum.

Við reyndar grilluðum ekki neitt sko... neibb... fengum þennan fína fisk í staðinn. Fínan fisk og spá í kaffibolla. Gerast ekki mikið betri kvöldin. Og þar sem það er hvíldarhelgi í djammi núna skrönglaðist ég bara heim og fór að sofa. Svaf eins og engill til klukkan ellefu og náði samt rétt að vera tilbúin til að skottast út með kennaranum uppúr klukkan tvö.

Við vorum léttar í lund og bara frekar hressar þar sem við strunsuðum í gegnum miðbæin. Tilbúnar að taka þátt í mótmælafundi á Austurvelli. Jebb, við erum mættar aftur. Að taka þátt. Reyna að styðja málefni sem okkur finnast þess verð. Það var nú ekki margt um manninn á Austurvelli. En það er líka bara allt í lagi.

"Hvað heldurðu að það hafi verið margir?", spurði ég kennarann þegar við héldum heim á leið eftir hressandi og skemmtilegan fund. Kennarinn yppti öxlum, ekki góð að telja sko. Ég byrjaði á að telja okkur tvær og mennina þrjá fyrir framan okkur og konuna fyrir aftan okkur... og svo gafst ég upp. Fjöldinn skiptir kannski ekki öllu máli. Meira að manni líði sjálfum vel með það sem maður tekur sér fyrir hendur...

» 2 hafa sagt sína skoðun

07.01.2010 23:05:03 / limma

Going back...

Við hlógum og hlógum og hlógum... veltumst um af hlátri á milli þess sem við pískruðum og grínuðust. Í kvöld er ég búin að yngjast um mörg mörg ár. Heilmörg ár.

Í stað þess að standa upp eftir kvöldmatinn héldum við áfram að sitja við eldhúsborðið. Sátum þarna fjórar saman. Tvær að nálgast fertugt, tvær undir tvítugu. Og það var eins og við værum á sama aldri. Það var svo gaman hjá okkur að blaðra að áður en við vissum af var klukkan orðin meira en tíu.

"Úúúú, þetta er líka síðan við vorum ungar!", æptum við Rebbý báðar í einu. Unglingarnir hlógu og sungu með laginu. Skipt um lag og um leið fóru allir að dilla sér við tónlistina. Heimasætan og skátafortinginn er svo sannarlega hressar og lífsglaðar ungar dömur sem finna ekkert fyrir aldursbilinu og finnst ekkert eðlilegra en að eyða fimmtudagskvöldi í að blaðra við tvær miðaldra og gera góðlátlegt grín hver af annari.

Ég er svo heppin að fá að vera í daglegum samskiptum við hressustu og skemmtilegustu unglingana í heimi. Þau eru opin, kát, hugmyndarík og taka sjálfa sig bara temmilega alvarlega.... og það sem er best af öllu... mér finnst ég líka bara vera 18 þegar ég er með þeim!

» 1 hafa sagt sína skoðun

06.01.2010 20:50:18 / limma

Misheppnað...

Mér hefur mistekist. Hræðilega. Þetta er allt ónýtt. Ég get ekki strokað út og byrjað aftur svo ég verð að læra að lifa með mistökum mínum. Lifa við það að ég er misheppnuð. Glötuð. Ónýt.

Ég og heimasætan vorum að keyra í Rúnu um bæinn þegar ég vitnaði í lag. Heimasætan horfði á mig tóm á svip. Ég hélt áfram: "Yes or No?" og horfði um leið spyrjandi á heimsætunum. Hún setti stút á munninn og hristi krullurnar. Nei, hafði bara aldrei heyrt lagið. Ég stundi. Gat verið að krakkinn þekkti ekki lagið. "Ertu að segja að þú þekkir ekki Paradise by the dashboard light með Meatloaf?", spurði ég í örvæntingu. "Neibb... þekki það ekki...", svaraði skottann og glotti. "En þú veist hver Meatloaf er... er það ekki?", spurði ég til baka. "Jaaaa, eru þeir ekki hljómsveit?", svaraði hún en virtist ekki alveg viss. Mér sortnaði fyrir augum, sem var stórhættulegt þar sem ég var að keyra.

Og á þessari stundu gerði ég mér grein fyrir að mér hafði mistekist tónlistarlegt uppeldi dóttur minnar. Allt ónýtt. Eða næstum allt... hún er reyndar ágætlega að sér í country tónlist... en allt annað er bara ónýtt.

Í kvöld var svo komið að því að bæta úr þessu. Ég var enn að halda í vonina að hún þekkti bara ekki nafnið á laginu, að hún myndi kalla upp yfir sig af gleði þegar hún heyrði lagið og vissi að hún þekkti það ósköp vel. Á meðan ég fann lagið til kallaði ég til unglinganna: "Þið vitið hver er Billy Joel, er það ekki örugglega?" Heimasætann stökk uppí sætinu... : "Jú, jú! Hann gerði lagið White wedding!!!". Hún var ekkert smá ánægð með sig og ég hafði varla hjarta í mér að kremja ánægjuna... Enn önnur staðfesting á því að tónlistarlegt uppheldi hennar er í henglum. Ég útskýrði fyrir henni að það væri allt annar Billy og setti svo Meatloaf í dag.

Heimsætan og sætukoppur störðu á skjáinn, með opinn munn og tóman svip. Sætukoppur pírði augun og leit svo á mig: "Já, þetta lag... það er ekkert með Meatloaf!!!" "Ha?", ég trúði nú varla að krakkinn ætlaði að fara að rífast við mig um þetta. "Víst er þetta með Meatloaf..." Hann horfði á mig kokhraustur til baka: "Nei, þetta er með allt annari hljómsveit.. það stendur þarna! Lagið heitir Paradise og er með hljómsveitinni Dashboard Light... Lestu bara... sjáðu það stendur þarna Paradise by the dashboard light!" Ég hristi hausinn. Þeim er ekki viðbjargandi. Best að snúa sér bara að prinsinum og sinna hans tónlistarlega uppeldi. Í alvörunni, þau hin... þau eru bara glötuð... horfin á vit FM957 og innantómra popplaga...

» 4 hafa sagt sína skoðun

Síður: 1 2 3 ... 51

Aðalvalmynd

Uppáhaldssíðurnar mínar

Blogg!

Hrönn

Vilma Stína - sannleikurinn allur