"Hvað á að vera í búrinu?", spurði annar starfsmaðurinn hinn.  Sá seinni yppti öxlum, örlítið hikandi svaraði hann:  "Ég veit það ekki.  Kannski kettlingar?  Kíktu inní það".  Fyrri starfsmaðurinn stóð með þokkalega rammgert gæludýrabúð í höndunum og virtist ekki alveg viss um hvað ætti til bragðs að taka.  Hann lyfti búrinu og reyndi að kíkja inn um götin á hliðunum.  Sá ekkert inní búrinu.  Hann leit forviða á samstarfsmann sinni, snéri svo búrinu og ofurvarlega opnaði hann smá rifu á grindina framan á búrinu til að sjá betur inní búrið.  Hvað var í gangi?  Búrið var alveg autt fyrir utan rauðan og hvítan jólapúða.  Merkilegt.  Þeir veltu þessu aðeins fyrir sér áður en þeir lögðu búrið á pall á litlum bíl svo hægt væri að flytja það inní flugstöð.

Ég, líffræðingurinn og gullið flugum heim frá Egilsstöðum í kvöld.  Þrátt fyrir dásamlega daga í sveitasælunni var ágætt að snúa heim.  Sérstaklega í ljósi þess að í síðustu viku lagðist ég í ferðalag og dvaldi í Fnjóskárdal í 4 daga.  Í vikunni þar á undan lagði ég líka í ferðalag og dvaldist í sumarbústað í Miðhúsaskógi í 4 daga.  Þreytt og ennþá södd eftir hinn brjálæðislega hádegismat héldum við útá völl til að koma okkur í flugið.  Nakti forritarinn kvaddi okkur á planinu og ég er ekki frá því að ég hafi séð tár á hvarmi. 

Fyrir tveimur árum hafði ég lánað gítarforritarnum kattabúr sem loksins skilaði sér til baka í þessari ferð.  Við vorum því með kattabúr með okkur þegar við skráðum okkur í flug.  Stúlkan í innrituninni leit á búrið.  "Hann er bara sofandi", sagði gullið og glotti við.  "Ó gott...", sagði hún og brosti.  Við skelltum uppúr og útskýrðum að búrið væri bara tómt.  Fólk á flugvellinum gaf okkur auga þar sem gullið hafði sveiflað búrinu ótæpilega til og hrist það.  Vonandi fáum við ekki á okkur kæru fyrir slæma meðferð á ósýnilegu sýndargæludýri.

Besta voru samt viðbrögð mannanna á Reykjavíkurflugvelli sem sjá um að afferma flugvélarnar.  Í vélinni voru 2 dýrabúr.  1 stórt með 2 greinilegum hundum.  1 með ósýnilegum ketti.  En eftir að hafa velt þessu fyrir sér um stund, þar sem gulluð stóð við hliðina og passaði sig vel að upplýsa ekkert hvað ætti að vera í búrinu sendu þeir það inní flugstöð þar sem við gátum á endanum haldið af stað með það heim.

Í næstu viku ætla svo alls ekki í nein ferðalög...

"... og það var bara slaufusvigi!", sagði líffræðingurinn.  Samstundis lögðumst við hin öll í hláturskrampa.  Annar eins branari hefur aldrei verið sagður. Aldrei. Hvorki fyrr né síðar.  Hver segir svo að tölvufólk hafi ekki fyrirtaks kímnigáfu.

Í dag var nautasnitsel í raspi í matinn í söluskálanum.  Einmitt.  Dagurinn hefur snúist um þetta.  Byrjaði reyndar í gær þegar farið var að skipuleggja ferðir í snitselinn. Rasp er víst það allra besta sem hægt er að fá. Það allra besta. 

Strax í morgun var farið að telja niður í raspið.  Klukkan korter í ellefu klæddu sig allir í skónna og eina sem við heyrðum talað um var rasp. Rasp. Rasp. Rasp.  Við, aðskotadýrin úr Reykjavík, erum ekki spennt fyrir raspi.  Við reyndum því að gera smá uppreisn. Trítluðum útí einu veitingarhúsakeðjuna sem er hér á Egilsstöðum.  Leist reyndar ekki á úrvalið þar heldur og enduðum á raspstaðnum ógurlega.  Prinsippsins vegna pöntuðum við hamborgara.

Eftir hádegi fór tíminn í að tala um hversu saddir allir sem borðuðu raspið voru. 

Ég, líffræðingurinn og gullið, erum í ferðalagi.  Vorum send í vinnuferð á Egilsstaði til að vinna með nakta forritaranum og dýrðlingnum.  Við erum búin að skipuleggja, rýna, prófa... og pínulítið forrita.  Aðalega erum við í því að trufla hvort annað, undir því yfirskini að við séum að "hjálpa til".

Annars er lífið bara gott hér í sveitinni og við orðnir sérfræðingar í veitingahúsamálum staðarins.

Fumlaust og full öryggis færði ég kubbana til og frá.  Myndaði mynstur. Ruglaði kubbunum. Myndaði mynstur. Ruglaði kubbunum. Aftur og aftur.  Dökkhærði myndarlegi sálfræðingurinn með fallega brosið fylgdist spenntur með og mældi tíman með skeiðklukku á milli þess sem hann skráði niður tímann.  Ég var að ná frábærum millitíma.  Frábærum alveg hreint.

Ég átti áhugaverðan morgun.  Jebb, ég eyddi honum í það að taka þátt í rannsókn.  Ég er svona viðmiðunareintak. Þið vitið "eðlilega" persónan.  Það þarf heilmikið af viðmiðum til að sjá hvernig venjulegt fólk stendur sig.  Aha.  Ég er að segja ykkur það.  Ég er þessi venjulega.  Ég var reyndar bara búin að vera hjá seinni sálfræðingnum í um það bil 10 mínútur þegar hann laumaði að mér blaði með áhugaverðri heimasíður fyrir bilað fólk og lét mig hafa símanúmerið þar sem hann vinnur.  En ég er samt "eðlileg", takk fyrir.

Ég var búin að svara allskonar persónulegum spurningum á vefnum sem snérust um allt á milli himins og jarðar. Til dæmis hvort ég ruglaði saman hægri og vinstri, og hvort ég hefði einhvern tíman haft freknur.  Öllu spáir þetta vísindafólk í.  Ég var líka búin að skila blóðprufu svo hægt sé að skoða.... uhhhh.... allskonar sem notuð eru fín orð yfir sem ég kann ekki.

Dagurinn í dag fór í það að hitta 2 sálfræðinga sem báðir lögðu fyrir mig allskonar krefjandi verkefni.  Það er sko hægara sagt en gert að komast í gegnum svona prógram.  Kom nú samt út full sjálfstraust með það veganesti að ég hefði hrikalega gott minni, væri einstaklega orðglögg, ætti auðvelt með að tjá mig í orðum, sýndi framúrskarandi árangur í myndarænni úrlausn og umfram allt sýndi hæsta skor í kubbaverkefninu. 

Þegar heilinn á mér var orðinn alveg steiktur í öllum þessum þrautum var mér drösslað inní herbergi þar sem ég var mælt á allan mögulegan hátt.  Ég veit núna að faðmur minn er 152 sentimetrar þó hæðin sé 157 sentimetrar.  Ég veit líka að langatöng á hægri hönd er örlítið styttri en langatöng á vinstri hönd og að hægri höndin er einnig örlítið breiðari en sú vinstri.  

Ég veit líka að ég er of lofthrædd til að príla uppá bjánalegt prik á hjólum þar sem maður á að sitja á meðan teknar eru andlitsmyndir svo hægt sé að mæla bil á milli augna og hæðin á eyrunum.  Jebb í staðinn varð að breyta allri myndavélauppsetningunni. Heppin ég að þarna vinnur þolinmótt fólk.

Svo ég get verið ánægð með daginn, ég er eðlileg manneskja, viðmið fyrir aðra og með einstaka kubbahæfileika.  Geri aðrir betur.

"Hvað er hún að gera?  Er hún að kyssa sjálfa sig?", spurði ég örlítið ringluð þar sem ég lá og blikkaði augunum og rýndi á skjáinn.  "Já, já.... sussss.... farðu bara aftur að sofa", svaraði formaðurinn sem lá í hinum enda sófans, hinum megin við sængur og koddafjallið sem við höfðum komið fyrir í miðjunni.  Við vorum sko ákveðin að horfa á bíómynd.  Við langsíðust upp úr pottinum, börnin farin að sofa.  Tilvalið að kíkja á eins og eina mynd sem er ekki við hæfi barna. 

Black Swan varð fyrir valinu. Mig búið að langa að sjá hana lengi en hef ekki þorað hingað til.  Ekki nema hafa einhvern með mér.  Frábært að horfa á hana einhvers staðar langt útí sveit, seint um kvöld.  Ég hefði getað verið alveg róleg.  Ég sá svona fyrstu 3 mínúturnar áður en ég leið útaf. Rumskaði til að verða alveg rugluð, datt útaf og vaknaði svo til að horfa á endann.  Frábær aðverð til að horfa á skelfilega mynd.  Ég svaf og formaðurinn góndi á myndina.

Þó það sé hálf skelfilegt að vakna upp og detta beint í geðveik atriði í skelfilegri bíómynd er til enn verri leið að vakna upp.  Fengum að prófa hana á föstudaginn.  Eins og fyrr vorum við að horfa á bíómynd í sófanu.  Réttara sagt, settum mynd í tækið, lögðumst í sófann og sofnuðum.  "DUUUUNNNNKKKK!!!!!!".  Dunkinu fylgdi svo sársaukaöskur og hávær grátur.   Ég vaknaði við dunkinn og var sprottin á fætur um leið og gráturin byrjaði.  Maður þekkir nú grátinn.  Formaðurinn fylgdi mér fast á hæla.

Inní herbergi fundum við prins með heilmikla áverka á bak og rifjum.  Við störðum í skelfingu á eldrauða og úthleypta húð með rispum á.  Prinsinn hafði eitthvað verið að bögglast við að fara frá einni efri koju í aðra efri koju.  Auðvitað of mikið mál að fara niður úr annari og uppí hina.  Það sjá það allir.  Svo hann hafði hlunkast niður á gólf. Hefði sennilega sloppið betur ef hann hefði ekki millilent á horninu á neðri kojunni öðru megin.

Heilmiklar skoðanir, pot og kæling með snjó skilaði ákvörðun um að fresta heimsókn á spítalann í bili og fylgjast með.  Enda erum við búin að skoða prinsinn endalaust eftir þetta.  Potta í hann. Klappa honum.  Skoða á áverkana í allskonar birtu.  Virðist ætla að sleppa vel, nú ber hann stoltur stóran grænan og gulan marblett með rauðum rispum í.  Og getur ekki beðið eftir að sýna þetta í skólanum. 

Ég og prinsinn erum eiginlega að verða bara prófessional bústaðafólk.  Farin að skreppa einu sinni í hverri viku.  Í þetta sinn skelltum við okkur allaleið á Illugastaði, langt fyrir norðan, með formanninum og erfingjum hans.  Heljarstuð hjá okkur... jafnvel þó norðurferðin tæki sinn tíma og við komumst ekki á áfangastað fyrr en eftir miðnættið.

Við eurm búin að keyra víkurskarðið, dansa á bílnum á heiðum, grilla, hanga í potti, sofa, drekka bjór, keppa í jógasetum, kexáti og armbeygjum, spila, sofa meira, borða pönnukökur, sumir byggðu snjóhús, náðum að slasa báða drengina og ég veit ekki hvað.  Semsagt frábær ferð með frábærum krökkum á frábæran stað.  Hvað eru mörg "f" í því?

Heimasætan hélt á sama tíma uppá 20 ára afmælið sitt með heljarpartýi... ótrúlegt að hún skuli vera orðin svona gömul...

"Taktu UPP þennan fjarka", sagði prinsinn minn ískaldri og jafnfram skipandi rödd.  "Taktu upp þennan fjarka! Ég er ekki með neitt hjarta í borðinu", hélt hann áfram og ég varð hálfskelkuð við ákafann í drengnum.  Hikandi færði ég höndina nær hjarta fjarkanum sem lá þarna sakleysislega á borðinu.  Rétt áður en ég tók upp fjarkann áttaði ég mig.  Ég hafði alls ekki lagt við hjá prinsinum, ég hafði lagt við fallega hjartaröð hjá heimasætunni.

Við vorum stödd í sumarbústað um hávetur, einu gestirnir skráðir á svæðinu.  Úti var snjóbylur en inni var hlýtt og notalegt.  Bara þrjú saman í langþráðu fríi að slaka á og gera ekki neitt.  Í leiðinni hafði ég nærri því skapað skrímsli.  Spilaskrímsli.

Ég kem úr fjölskyldu sem finnst gaman að spila.  Öll kvöld var sest niður og spilað, það er að segja þegar ekki var samsöngur.  Yfirleitt var keppt í yatsí eða rommí.  Sko rommí með fullorðinsreglum, engin barnaútgáfa.  Í sumarbústaðnum bað heimasætan um upprifjun á rommí.  Ekkert mál.  Prinsinn sýndi þessu strax mikinn áhuga. Fylgdist með, tók tvo æfingahringi og heimtaði svo að spila sjálfur.  Og telja stigin sjálfur. 

Og þarna sat hann ískaldur og fyldist með öllu.  "Taktu Upp þennan fjarka".  Ég reyndi að standast það að skella uppúr.  Það var bara ómögulegt.  Prinsinn hljómaði eins og miðaldra lögga í bandarískri bíómynd sem stekkur útúr bílnum sínum með byssuna á lofti og öskrar á bófann í hinum bílnum: "Step away from the vehicle".... "Taktu upp þennan fjarka"...

"Ha? Er hvað?", spurði þjónustustúlkan og starði á mig eins og ég væri stórskrítin.  Ég gjóaði augunum á borðfélagann sem flissaði stjórnlaust og reyndi að hemja súpuna sína.  Ég veifaði skeiðinni minni og endurtók bón mín: "Get ég fengið aðra skeið.  Það er járnbragð af þessari..."

"Uhhhh... járnbragð?  Allt í lagi, ég skal sækja aðra skeið fyrir þig", svaraði þjónustustúlkan og kímdi við, snéri sér snöggt við og trítlaði í burtu.  Ég lagði frá mér skeiðina og horfði útum gluggan á meðan ég beið eftir nýrri skeið.

"Súpan er ekki bragðmikil", sagði Rebbý um leið og hún renndi niður fyrstu skeiðinni af súpunni á laugardagskvöldið.  Varlega smakkaði ég á minni súpu, vonaði að hún væri ekki of heit.  Mér finnst súpur oft allt of heitar.  En í staðinn fyrir að finna rjómakennt og millt bragð fékk ég hroll af hræðilegu járnbragði.

Jæks.  Ég snéri skeiðinni við og rak tunguna í hana.  Hmmm.  Allt í lagi, bara svona hnífaparabragð.  Ég renndi tungunni um innanverða skeiðina og gretti mig um leið og ég kom að blettinum með járnbragðinu.  Ojjj, bara.

Snér skeiðinni aftur og renndi tunginni með ákafa yfir utanverða skeiðina til að kortleggja hvar skeiðin var í lagi og hvar ekki.  Viti menn.  Bara smá blettur á skeiðinni lét mig fá hroll.  Bara smá blettur svo vondur á bragðið að það var varla hægt að þola það.

"Hvað ERTU að gera?", spurði Rebbý og horfði á mig með vantrú í svipnum.  "Ég er að smakka skeiðina.  Hún er vond á bragðið.", svaraði ég og hélt áfram að sleikja skeiðina mína.

Og bletturinn auðvitað akkúrat þar sem ég borðaði úr skeiðinni.  Reyndi að borða með hinni höndinni og snúa skeiðinni um leið við.  Gekk ekki.  Prófaði aftur með réttri hönd og reyndi að ná súpunni úr skeiðinni án þess að snerta skeiðina.  Gekk ekki.  Og á þessari stundu gafst ég upp og kallaði á þjónustustúlkuna sem gat ekki leynt því hvað henni þótti ég skrítin að kvarta undan bragðinu á hnífapörunum, en sótti nú samt nýja skeið og beið þar til ég gaf grænt ljós á bragðið af henni.  Rebbý hélt áfram að flissa.

Við héldum uppá barnlausu helgina með skemmtanatvist.  Skemmtanatvist með tilheyrandi djammi, dansi og daðri.  Notuðum laugardagskvöldið til að fá gæða okkur á geðveikum mat, Rebbý hafði sko unnið út að borða í búningakeppninni á öskudag.  Getum alveg mælt með matnum á Pottinum og pönnunni.  Þó ég geti kannski ekki mælt með bragðinu af skeiðunum þeirra...

Í kvöld lagði ég til atlögu við aðgerð sem ég reyni alla jafna ekki við.  Jebb, í kvöld lagði ég í svona hliðarstæði í miðbæ Reykjavíkur.  Ég er alveg gjörsamlega glötuð að legga í svona stæði, ja, nema það sé nóg pláss og ég geti keyrt inn og út úr stæðinu án þess að þurfa að hugsa um það. 

Nú vorum við á leið í sushi og ég bara varð að finna stæði.  Búið að leggja alls staðar, ekkert pláss fyrir mig. Ég keyrði fram hjá nokkrum svona hliðarstæðum sem mér leist bara ekkert á.  Of lítil og þröng, of fínir bílar í kring.  Loks rak ég augun í stæði sem ég ákvað að reyna við.  Fyrst keyrð ég inní það, en þegar ég var búin að koma mér fyrir sá ég að hálfur bíllinn, semsagt farþegameginn var úti á götu. Ekki gott.

Keyrði útúr stæðinu.  Tilraun tvö.  Nú skyldi bakka inní stæðið.  Það hafa margir sagt mér hvernig á að gera þetta.  Líffræðingurinn gerið mjög eftirminnilega tilraun til að kenna mér.. en hlaut ekkert nema skammir fyrir, já og fékk að leggja bílnum fyrir mig.  En ég er alveg með þetta á hreinu.  Baka inní stæðið, leggja mikið á stýrið og rétta svo af.  Ekkert mál.   Ja, nema maður heiti Vilma.

Ég byrjaði vel, ég er sannfærð um það.  Ferðalangurinn við hliðina á mér var mjög uppbyggilegur, hvatti mig áfram og gaf góð ráð.  Leggja mikið á stýrið og bakka. Rúna rann inní stæðið.  Ég mjög upptekin að horfa á bílinn fyrir framan, bílinn fyrir aftan og stöðumælinn.  Allt under control.  Ekkert mál.  Núna var Rúna komin með afturendan uppað gangstétt og allt leit vel út.  Næst rétta af stýrið og halda áfram að bakka.  Right.

Ég veit ekki hvaða hálfvita datt í hug að svona ætti að leggja í stæði.  Really?  Hálfvitar.  Ferðalangurinn hélt áfram að vera hvetjandi.  Aðeins áfram, aðeins bakka.  Annað hvort eru allir að segja mér rangt til eða ég er bara ekki að skilja þetta.  Allavega þegar ég hafði lokið mér af var Rúna mín eiginlega þversum í stæðinu.  Virðulegur afturendinn var kyrfilega geymdur uppá gangstétt á milli tveggja stöðumæla á meðan framendinn var úti á götu. Glæsilegt. 

"Svona...", sagði ég og svo skoppaði ég útúr bílnum.  Reyndi svo bara að labba hratt í burtu svo enginn fattaði að ég kæmi útúr þessum bíl.  Þegar við komum til baka fékk ég sting í hjartað að sjá ástina mína skera sig svona úr á bílastæðinu, aumingja Rúna... örugglega fullt af fólki búið að hía á hana og flissa.  Ég er viss um að fleiri en einn sem hefur átt leið fram hjá hefur réttilega giskað á að þarna hafi verið kona á ferð að leggja bíl.  Konur kunna ekki að keyra....  og ég er eintakið sem sannar regluna!

Kötturinn Sushi er núna í heimsókn hjá okkur, mun dvelja hjá okkur á meðan formaðurinn og afleggjarar hans skreppa aðeins af bæ.  Það tók litla skottið ekki langan tíma að fara að haga sér eins og hún eigi pleisið.  Þó hún hafi ekki nema einn þriðja af orkunni hans Krafts, er hún áægtis áminning um hvað það getur verið þreytandi að hafa kettlinga. 

Elta þetta smá.  Úúú, nei þarna er eitthvað annað... elta það. Hoppa uppá eitthvað.  Hoppa niður.  Príla upp stólinn. Detta niður.  Og það skemmtilegasta af öllu!  Hlaupa eftir sófabakinu, fram og til baka með tilheyrandi látum.  Og í umþað bil annað hvort skipti dettur hún útaf bakinu í horninu og hlammast niður á gólf.... tramp,tramp, tramp, hoppa aftur uppí sófa og hlaupa meira eftir sófabakinu.  Veiiii.  Og það góða við kettlinga... eftir svona hlaup og læti finna þeir sér stað og sofa... lengi. 

Á meðan er Mía hin magnaða voða glöð.  Míu finnst vera nóg af köttum á heimilinu og skilur alls ekki af hverju við erum að drösslast með annan húskött inná heimilið.  Kommon, hún er húskötturinn okkar.  Ekki þessi bjánalegi litli köttur með flata andlitið, Ekki þessi bjánalegi litli köttur sem kann ekki að sýna eldri köttum tilhlýðilega virðingu. Svei, attan.

"Nei! Nei! Nei!", sagði prinsinn þar sem hann einbeittur og starði fram fyrir sig.  Móðurhjartað fylltist stolti, hef sjaldan séð hann jafn einbeittan. "JÁ!", hrópaði hann og hoppaði uppí sætinu.  Augun geisluðu af gleði og spennan í svipnum leyndi sér ekki. Snöggt teygði hann sig fram og greip einn disk af færibandinu.  Fólkið við hliðina á okkur leit á prinsinn og brostu yfir einlægu gleðinni sem fyllti hann þegar rétti diskurinn birtist á færibandinu.

Öll hoppin í Sushi í dag gerðu það að verkum að mig langaði í sushi í kvöldmat.  Svo ég notaði tækifærið og bauð uppáhalds manninum mínum út.  Bara við tvö.  Bara við tvö að hanga við færibandið og veiða okkur diska með sushi bitum.  Prinsinn gleypti hvern bitann á eftir öðrum, brosti útaf eyrum og dinglaði löppuðum.  "Ætlar þú ekki að borga sjálfur?", spurði ég hann þegar við trítluðum með diskana okkar að kassanum til að borga.  Hann horfði á mig, innilega hneykslaður... "Uhhhh, nei...."

Mér finnst þvílík snilld að eiga barn sem nennir að koma með mér á sushi stað og virkilega elskar að borða hráan fisk.  Það þýðir ekkert að bjóða heimasætunni svona gúmmilaði... nei, ó nei... hún kúgast og grettir sig... "ojjjjj, bara..."  En prinsinn, hann er sko annað mál... vandamálið með hann er að stoppa hann af áður en hann gleypir heiminn.  Södd og sæl, full af sushi drifum við okkur heim að leika við Sushi...

Ég hvæssti á skjáinn og ýtti eins og óð manneskja á músina.  Prinsinn minn laumaði sér fram, lét sig hverfa fram á gang.  Kom að vörmu spori með formanninn í eftirdragi.  "Ég átti að koma og hjálpa þér", kvakaði formaðurinn glaðlega og horfði á mig glettinn á svip.  Ég flissaði.  "Það þarf nú ekkert að bjarga mér... það er bara allt not responding hjá mér... pínu pirruð", svaraði ég.  Um leið fór allt af stað á skjánum, hvort sem það var formanninum að þakka eða hvað þá allavega var skyndilega hægt að vinna í tölunni... já, eða kveikja á bíómynd fyrir prinsinn.

Það er stundum svolítið eins og ég sé sjálf not responding.  Það er einhvern veginn allt á "hold".  Það er ýmislegt að reyna að ná sambandi við mig, börnin, vinir, vinnufélagar, viðskiptavinir, gæludýr... já, bara lífið.  En ég bara get ekki svarað meiru.  Not responding.

En á morgun klára ég verkefnalotuna mína.  Mig hlakkar til.  Held ég haldi uppá það.  Það þýðir... vonandi... að ég þurfi ekki að vinna yfirvinnu næstu vikur, held ég hafi unnið yfirvinnu nærri alla daga síðan í nóvember... ja, nema dagana sem ég notaði í nýrnasteinana.  En nú er það búið. Skil í síðasta verkefni á morgun og ekkert nema frí framundan.  Júhú..

Það þýðir að ég ætla að nota helgina í að endurræsa mig.  Semsagt fyrst slökkva alveg á mér, leyfa mér að sofa og sofa og pakka mér inní sængina mína... helst allan laugardaginn.  Spretta svo fram endurnærð eftir helgina, tilbúin í að fríast um allan bæ og gera eitthvað fullt skemmtilegt annað en vinna.

"Mamma, getum við farið í Hagkaup 24 í fríinu?", spurði prinsinn minn þegar hann hringdi í mig í vinnuna í kvöld.  Og nákvæmlega það er planið. Ég ætla í frí. Og fara í Hagkaup. Fara útí bakarí. Sofa út. Og fara í klippinguna sem ég er búin að missa 3svar af... og svo ætla ég líka að týna símanum mínum svo enginn hringi í mig

Það er þjóðfélagshópur sem samúð mína alla.  Ég fæ sting í hjartað þegar ég sé fólk sem tilheyrir þessum hópi fólks.  Svona "ææææ, auminginn..." þýtur í gegnum heilakrílið mitt.  Já, aumingja fólkið.  Ég veit að þau hafa flest ekkert gert til að verðskulda örlög sín.  Þau eru flest alsaklaus.  Og það sem þau eiga líka sameiginlegt er að þau virðast sætta sig við orðinn hluta, læra að lifa með annmörkum sínum.  Takast á lífið, einn dag í einu.

Já, þessi hópur er það sem við á mínu heimili köllum "stóra fólkið".  Allir yfir 170 sentimetrum falla sjálfkrafa í þennan hóp.  Ja, eiginlega allir yfir 165 sentimetrum bara.  Við í minni fjölskyldu eru óskaplega hamingjusöm yfir að vera ekki meðlimir í þessum hóp.  Hamingjusöm að vera af réttri stærð.

"Stóra fólkið" er sífellt að lenda í vandræðum eða að missa af skemmtilegum uppákomum.  Ég finn alveg sérstalega til í hjartanu mínu þegar ég sé "stóra fólkið" bögglast inní flugvél.  Á meðan ég og heimasætan sitjum og dinglum löppunum, teygjum þær í allar áttir og látum fara vel um okkur er átakanlegt að fylgjast með eymdarsvipnum á "stóra fólkinu" þar sem það bögglast með bjánalega löngu lappirnar sínar þannig að það virðist hvergi passa inní.

Það sama má segja um bíla.  Ég býðst alltaf til að sitja í aftursætinu.  Enda nægt pláss fyrir lappirnar.  "Stóra fólkið" stynur og emjar þegar það reynir að troða sér í aftursæti um leið og það dregur hnén uppað höku til að reyna að komast fyrir.  Ekkert pláss fyrir "stórt fólk" í aftursæti bíla.

Svo er það skemmtunin sem "stóra fólkið" missir af.  Eins og að dingla löppunum.  Það er hrikalega gaman að dingla löppunum þegar maður situr.  Vinna í tölvunni og dingla löppunum. Borða mat og dingla löppunum. Horfa á sjónvarpið og dingla löppunum. Bara sitja og dingla löppunum.  Um fram allt, og það "kúlasta", er að við í réttu stærðinni getum dinglað löppunum á meðan við sinnum skyldunni á klósettinu.  Það getur nú aldeilis stytt manni stundir.

Það er heilmikil tækni sem felst í að dingla löppunum.  Það er hægt að dingla þeim hægt eða hratt.  Samhliða fram og aftur, eða hægri og vinstri fót sitt á hvað.  Jafnvel ef maður er klár er hægt að taka smá sveig í sveiflunni.  Þá er maður orðinn meistari sko.  Reyndu að ræða þetta við "stóra manneskju" og hún mun yppta öxlum og ekki skilja um hvað er verið að tala.

Og þá er eftir málið með rúm og rúmföt.  Við erum aldrei of löng í rúm. Aldrei.  Rúm bara passa fyrir okkar lengd.  Og sængin?  Tærnar á okkur læðast aldrei óvart undan sænginni með tilheyrandi óþægindum og kulda.  Nei. sængurnar bara passa ofan á okkur! Í alvöru.

Fyrir öll þessi atriði og fleiri sem ég gæti talið upp, þá er líka heilmikil áhætta sem fylgir því að vera stór.  Sko, ef fólk eins og ég eða heimasætan verðum fyrir því að detta úti á götu þá er fallið ekkert sérlega hátt.  Hinsvegar ef "stór manneskja" dettur er mikil hætta á meiðslum og jafnvel örkumlun.  Í alvöru.  Það munar heilmiklu að detta úr 150 sentimetra hæð eða 2ja metra sko.  Heilmikill munur.  Þess vegna er "stóra fólkið" alltaf óttaslegið þegar það fer út að ganga.  Þau reyna kannski að bera sig vel en innst inni eru þau skjálfandi af hræðslu.  Enda klárlega ekkert gaman mál að detta!

Ég er að hugsa um að skipuleggja alþjóðlegan daga "stóra fólksins".  Þá verða sjónvarpsþættir þar sem er hægt að taka svona hetjuviðtöl við "stórt fólk" sem á hverjum degi fer fram úr litla rúminu síðan, ennþá kalt á tánum sem stóðu undan sænginni, og mætir örlögum sínum.  Hetjuviðtöl við "stórt fólk" sem hikandi fer í göngutúr eða jafnvel hleypur (brjálæðingar), já eða bara "stórt fólk" sem hefur nýlega farið í flugvél.  Svo sitjum við hin heima með tár á vanga og klöppum saman lófunum yfir hugrekki "stóra fólksins" að lifa í okkar heimi.  Vei, fyrir ykkur...

Ég finn pirringinn vaxa og vaxa inní mér.  Ég být fast saman jöxlunum og píri augun.  Hvæsi á tölvuna: "Kommon! Kommon!  Virkaðu! NÚNA!"

Niðurbrotið þegar vonir mínar hrynja er algjört.  Heimurinn hrynur.  Allt er ónýtt.  Ég reyni að hrista af mér pirringinn og koma mér af stað aftur.  3 mínúturnar mínar eru að verða búnar.  Ég verð að reyna fleiri leiðir.  Ekki gefast upp.  Ekki gefast upp.

Þetta byrjaði í dag þegar ég mætti í vinnuna.  Ég var með fyrirskipanir að vera í frí en svo kom svo mikið uppá síðustu 2 daga sem þurfti að skjala.  Bara aðeins kíkja í vinnuna og skrifa í skjalið mitt.  Prinsinn hoppaði og skoppaði um af ánægju, alltaf gaman að fá að fara í vinnuna með mömmu.  Þegar ég settist við tölvuna mína kveikti ég í hugsunarleysi á "laginu".  Raulaði með á lágum nótum.  Lagið kláraðist.  Kannski best að hlusta á það aftur. Og aftur. Og aftur. Og aftur. 

Ég hef ekki tölu á hversu oft ég var búin að hlusta þegar ég skrapp í kvöldmat með vinum mínum.  Ég reyndi að sitja róleg og hafa gaman með þeim.  Ekkert mál.  Aðeins koma við í búð á leiðinni heim, redda nesti.  Ég var orðin viðþolslaus þegar ég kom heim.  Henti frá mér pokanum, ekki séns að ég ætti tíma til að taka uppúr honum.  Varð að hlusta á lagið mitt sem ég á ekki í nýju tölvunni.

Hlustaði á það, aftur og aftur og aftur, á youtube.  Aftur, aftur, aftur.  En það dugði ekki.  Spennan var að fara með mig. Það að hlusta á lagið var orðinn rússibani tilfinninga.  Léttirinn þegar það byrjaði.  Kvíðinn þegar það var að klárast. Aldrei nógu langur tími til að njóta lagsins.

Í örvæntingu minni leitaði ég allra leiða til að koma laginu í tölvuna svo ég gæti bara sett það á "repeat".  Pirringurinn jókst í beinu hlutfalli við misheppnaðar tilraunir mínar.  Á spjallinu viðraði formaðurinn áhyggjur sínar þegar ég neitaði að tala um nokkuð annað en "lagið".  Var alvarlega farin að halda sjálf að ég væri búin að tapa því... komin yfirum.  Sá í anda hvað myndi gerast ef ég færi niður á bráðamóttöku geðdeildar,  þeir myndu aldrei hleypa mér út aftur!  Aldrei!  Föst inni for live með lagið mitt í kollinum...

Ég get ekki lýst léttinum þegar lagið skaut allt í einu upp kollinum á öruggum stað inní tölvunni. Hjúkk.  Dreif í að koma því í spilun og stilla á endurtekningu.  Ég er svo slök núna að það er ekki fyndið.  Í bakgrunni rúllar lagið mitt aftur og aftur og aftur... og ég þarf ekki að hafa áhyggjur af því að það sé að verða búið því það kemur alltaf aftur!  Lífið er fullkomið.

Það er reyndar ekkert nýtt að ég festist í að hlusta á eitt lag aftur og aftur.  Þegar álagið er mikið í vinnunni og ég þarf virkilega að einbeita mér stilli ég lag þess dags á repeat og stilli hátt.  Eftir smá stund hætti ég að heyra lagið en finnst ég samt innpökkuð í óttalega notalega bómull.  Næst þegar þið eruð stressuð skulið þið endilega prófa... virkar eins og kraftaverk á mig... bara ekki velja lag sem þið eigið ekki! Ef það gerist gætuð þið fengið kast eins og ég... lent í að tapa næstum glórunni yfir því að geta ekki hlustað á lagið, aftur og aftur og aftur...

Nú ætla ég að halla mér aftur og njóta þess að hafa lagið á...

Rigninginn lamdi rúðurnar.  Inn um rifuna á stofuglugganum blés vindurinn og lék um stofuna áður en hann þaut útum rifuna á baðherbergisglugganum með það miklum látum að glugginn slóst til og frá.

Ég dró sængina, mína heitelskuðu, nær mér og gróf mig niður í koddann.  Ég hafði haft fyrir að drösla sænginni og koddanum fram.  Lá í sófanum og reyndi að komast yfir það að horfa á sennilega einhverja leiðinlegustu mynd sem ég hef séð, eat pray love.  Hvað fólk sér við þessa mynd veit ég ekki... ég allavega þrjóskaðist við, undir sænginni minni og passaði að enginn líkamspartur stæði undan.  Um leið og tærnar leituðu undan sænginni greip vindurinn í þær og kældi.

Þetta var einmitt svona dagur sem maður á að vera inni.  Maður bara á að vera inni undir sæng.  Maður á alls ekki að vera að þvælast úti.  Ég ákvað þarna á stundinni að hafa þetta bara letidag.

En svo kom það... ég hafði auðvitað í einhverju æði lofað prinsinum búðarferð.  Nú svo langaði hann svo mikið að sjá nýju myndina í bíó...

Við brutumst á móti vindinum í búðarferðinni, reyndum að komast áfram í veðrinu.  Rennblaut.  Svo kom bíóferðin.  Úfff.... veit ekki hvernig við fóurm að því að komast út bíóinu og að bílnum.

Heimasætan vildi endilega láta sækja sig í vinnuna.  Einmitt, útí veðrið aftur að pikka hana upp.  Klósettpappírinn búinn.  Önnur ferð útí veðrið að sækja vistir.  Heimasætan þurfti nauðsynlega að komast í partý og var allt of fín til að vera úti í veðrinu.  Önnur ferð út.

Svo í staðinn fyrir að liggja undir sæng og hlusta á veðrið er ég búin að fara fimm sinnum út! Fimm sinnum! Gegnblaut og köld kom ég heim undir kvöld og harðneitaði að fara meira útí dag.  Ég er sannfærð um að sólin skíni á morgun og það verði logn... á morgun ætla ég nefnilega að vera "aftur" inni....

Ástandið á heimilinu var ekki til fyrirmyndar.  Ok, það vita allir að ég er lofthrædd og af þeirri ástæðu er ég ekkert spennt fyrir því að skipta um ljósaperur.  Ég dreg það venjulega nokkurn tíma áður en ég gefst upp, klöngrast skjálfandi uppá stól og harka af mér.  Ég tek út fyrir þetta.

Það sem hefur bæst við núna er að ég hef steingleymt að kaupa ljósaperur.  Smá saman springa fleiri og fleiri perur.  Ég man aldrei eftir að kaupa perur.  Minna og minna ljós.  Verst er þegar peran á baðherberginu fer.  Það er pínu erfitt að athafna sig inni á bað án ljóstýru. 

Þar sem við eigum heilan haug af óþekkum köttum gengur ekkert að hafa það huggulegt með kertaljósum.  Það endar bara með ósköpum ef við skiljum eftir kerti án þess að fylgjast með þeim.  Ekkert annað til ráða en að setja upp lampa inni á baði svona til að fá birtu.

Svo fóru að springa fleiri perur.  Það var ekki lengur séns að sjá neitt til inni hjá heimasætunni. Ljósin í stofunni minnkuðu. Þvottahúsið var í myrkri. Heimasætan vill endilega geta séð eitthvað inní herberginu sínu svo hún stelur lampanum úr baðherberginu.  Það þýðir að enginn getur gert þarfir sínar eða snyrt sig til inni á baði nema með því að þukla sig áfram. 

Við höfum því síðustu daga staðið í því að flytja þennan eina lampa okkar á milli herbergja.  Ég ríf lampann úr sambandi inni hjá heimasætunni þegar mér verður brátt í brók.  Hleyp með lampann inná bað og skelli í lás á eftir mér.  Heimasætan bankar á hurðina þar til ég opna tl að stela lampanum til baka.  Ef ég vil setja í þvottavél laumast ég aftur inn til heimasætunnar og nappa lampanum.

Í kvöld kom svo bjargvættur.  "Farðu og kauptu perur..." var skipunin sem ég fékk.  Og þó ég hafi ekki munað eftir að kaupa perur í margar vikur mundi ég eftir því í kvöld.  Upplitsdjarfur prílaði bjargvætturinn uppá stól, aftur og aftur, og skipti um perur eins og honum væri borgað fyrir það...  Jebb, verði ljós... og nú sjáum við allt.  Versta er að nú sé ég að það er ryk í hornunum og klárlega þörf á því að skúra.  Spurning að slökkva ljósin aftur.

"Hvað ertu að gera heima?", spurði heimasætan frekar hryssingslega.  Ég hrökk við. "Uhhhh... bara... ég á heima hérna...", svaraði ég hikandi. "Ég er bara hissa að sjá þig", hélt hún áfram: "Þú kemur aldrei heim úr vinnunni fyrr en í fyrsta lagi klukkan tíu".

Ég verð að viðurkenna að ég er kannski búin að halda dálítið mikið til í vinnunni.  Svo mikið að yfirmanni mínum fannst nóg komið og sendi mig í örfrí.  Vandamálið bara við svona frí er að ég kann á þau.  Svo áður en ég vissi af var ég komin í vinnuna, aðeins að reyna að stjórnast í skrákunum og mæta á fundi til að skipta mér af.

En núna er ég komin með markmið. Það stóð sko á einum af jákvæðismiðum líffræðingsins: "Settu þér markmið".  Mitt markmið er að fara í fullt af örfríum á næstu vikum.  Alls konar örfríum þar sem ég ætla að halda mér upptekinni að gera skemmtilega hluti svo ég hangi ekki í vinnunni.  Operation "slaka á" er komin á fullt.  Fyrst þarf ég bara að vinna slatta...

Við hrukkum við og alveg samtaka hentum við okkur aftur á bak í stólunum okkar.  Jæks. Varlega, ofurvarlega fikruðum við okkur aftur framan á stólana, hölluðum okkur örlítið fram.  Gat þetta verið?

Ég nuddaði augun.  Klemmdi þau aftur og opnaði aftur.  Starði fram fyrir mig.  Jú, ég virtist þurfa að treysta eigin augum.  Augun auðvitað orðin þreytt, allt of mikil vinna allt of seint á kvöldin.  En samt,  þetta gat ekki verið blekking því þá hefðum við ekki bæði séð þetta.

Ég leit á formanninn með skelfingarsvip.  Hann leit á mig með ótta í augnaráðinu.  Þar sem við erum í svipaðri stöðu virtust sömu hugsanir þjóta um brengluðu kollana okkar.  Ég fann kaldan hroll færa sig niður bakið og gæsahúð spretta fram á handleggjunum. Ég greip í borðbrúnina til að forðast það að láta skjálftan yfirtaka mig.

Nei. Nei. Nei. Allt nema þetta.  Allt.  "Bjóddu uppá hvað sem er nema þetta...", hvíslaði ég.  Ég vissi ekki hvort ég var að hvísla þessu að sjálfri mér, formanninum eða tölvunni sem var fyrir framan okkur.  

Ég fann að ég var að fá andateppu. Gjóaði augunum aftur á formanninn sem virtist vera forsinn.  Sat grafkyrr, starði fram fyrir sig sljóu augnaráði. Vantrúarsvipurinn á andliti hans var slíkur að hann þurfti ekki að segja neitt.  Nei, hann var jafn sleginn og ég.

Ég leit aftur á skjáinn og þar stóðu þessi skilaboð frá tölvukerfinu sem við vorum að vinna í.  Athugasemdaglugginn leit sakleysislega út.  Bara svona venjulegur athugasemda gluggi sem hafði skellt sér upp á skjáinn.  En skilaboðin sem birtust á skjánum voru allt annað en sakleysisleg.  Já.  Þarna stóð það.  "REFRESH EX?".  Eini svarmöguleikinn var "OK". 

Og hvað gerir maður í svona aðstöðu.  Refresh ex?  Endurglæða þinn fyrrverandi?  Ok? Nei, nei, nei.  Ég vil ekkert refresha neinn fyrrverandi. Ég vil engan endurglæða.  Hjálp! Hvað gerist ef ég ýti á OK? Sprettur minn fyrrverandi fram út tölvunni, endurglæddur, til í tuskið?  Af hverju er ekki valmöguleikinn "cancel" ... ja, eða "abort! abort!".  Ok? Really? Nei, ég vil ekki ýta á takann en hvernig kem ég skilaboðunum af skjánum?  Ég vil ekki taka neina áhættu

Hægt og rólega teygi ég fram höndina og slekk á tölvunni...